Ik wil weer leren spelen
Over een pauze, een denkproces en de slinger die eindelijk rust vindt.
De laatste maanden hebben een paar keer een spiegel voorgehouden. Kleine momenten, grote inzichten en niet altijd gemakkelijke gebeurtenissen. Het soort dingen waarbij je denkt: wat leert dit me of wat kan ik hieruit halen en dan ga je verder.
Tot ik enkele weken geleden een ervaring had die iets deed klikken. Niet op een mooie, verlichtende manier, maar op een manier die voelde als een klap. Een moment waarop ik me zo sterk terug herkende in een oud patroon dat ik er zelf van schrok.
Het bracht me terug naar mezelf. Naar hoe gemakkelijk ik nog altijd in een default setting val: me klein maken, de schuld bij mezelf leggen, op mijn tenen lopen om goed te doen. En hoe vermoeiend dat is. Hoe lang ik dat al doe.
Aanvankelijk was er gelatenheid. Een soort ‘daar gaan we weer’. Maar die gelatenheid ging over in iets anders — een overgave. En met die overgave kwam accountability. De vraag die ik mezelf stelde was ongemakkelijk maar noodzakelijk: klopt de identiteit die ik me de laatste jaren had aangemeten nog met wie ik ben?
Het antwoord was nee.
En dan de eerlijke blik op mijn eigen acties — het zijn mijn keuzes geweest die me op dit punt hebben gebracht. Geen spijt, want ze zijn allemaal met het hart genomen. Maar sommige inzichten die daaruit kwamen, deden wel pijn.
Vooral het besef dat ik continu een bewijsdrang heb. Tot in het overdrevene. Vanuit een verlangen naar validatie, naar waarde creëren, naar mezelf bewijzen dat ik genoeg ben.
En wat ik nu voel is dit: ik wil stoppen met bewijzen.
Want als ik eerlijk ben, is die bewijsdrang er al heel lang. Ik ben bergen opgegaan waarvan ik dacht dat ik het niet kon. Solo gereisd. Cursussen gevolgd in het buitenland. Tamarin opgestart met de heilige overtuiging dat ik binnen een jaar vrij zou zijn. Al mijn angsten zou ik onder ogen komen, ik zou mezelf super graag zien — en ook nog eens authentiek zijn, want dat was toch wie ik wilde worden. Maar ergens onderweg werd zelfs dat een druk. Nog een lat die ik mezelf oplegde. Nog iets om te bewijzen.
Wat ik nu wil is precies het tegenovergestelde. Minder rationaliseren. Minder analyseren. Meer voelen. Meer spelen. Doen wat goed voelt voor mij. Niet wat logisch is, niet wat past bij het plan, niet wat anderen van me verwachten.
Dat klinkt simpel. Het is het niet. Want loslaten van wat vertrouwd is, ook al werkt het niet meer, vraagt moed. Deconditioneren, jezelf losweken van wie je dacht te (moeten) zijn, kan best diep gaan. En ja, dat is scary. Maar ik wil het wel.
Wat ik daarbij voelde was frustratie. Want ik had het proces van mezelf ontdekken een paar jaar terug al aangegaan. En het besef dat ik nu opnieuw moet beginnen, dat voelde eerst als falen. Maar nu zie ik het anders. Na een breuk leer je jezelf terug kennen in volle verwerking. De slinger gaat van de ene extreme kant, naar de andere. En nu de rust terugkeert, kan ik in alle rust naar mezelf kijken. Zonder de druk van bewijzen. Van daaruit wil ik bouwen.
Het is even verder ontdekken voor me, maar deze keer vanuit speelsheid en rust. Het hielp me immens om de afgelopen jaren voor mezelf op te splitsen in fases en wat die fases voor me betekenden. Een fase van verwerken. Een fase van mezelf bewijzen. Een fase van zoeken. En nu: een fase van loslaten en opnieuw verbinden met wie ik werkelijk ben.
Wat dit alles betekent voor Tamarin? Ik geef mezelf ook de toestemming om uit te vlooien hoe Tamarin er verder uit mag zien, of misschien iets naast of samen met Tamarin.
Want de missie is er nog altijd: mensen helpen zichzelf graag te zien, zichzelf te leren kennen en vanuit hun kracht te leven. In zichzelf te geloven. Dat voelt onveranderlijk.
Maar het mag verder gaan dan wat het nu is. Naast natuur en avontuur wil ik er meer van mezelf in verweven. Spiritualiteit. Human Design. Echt werken aan mindset. En dat allemaal niet zwaar of serieus, maar met speelsheid in de ontdekkingstocht. Want dat is precies wat ik zelf aan het (her)ontdekken ben.
Ik vind het best scary want ik heb geen idee wat er nog komt, maar ik wil wel het proces met jullie delen. Wie weet voelen jullie dezelfde druk, de bewijsdrang, het niet meer weten wat je wil en kan het jullie inspireren.