Daar heb je dat klopje weer
De laatste weken had ik het moeilijk. In die mate dat het leidde tot een kleine mentale crash de laatste dagen. En wat me dan nog frustreerde was dat ik het had kunnen zien aankomen.
Want als je al zoveel tijd gestoken hebt in jezelf te leren kennen, jezelf graag te zien en vol voor je dromen te gaan en blijven vechten, dan zou je verwachten dat dit niet meer gebeurt. Toch?
Guess again…
Het is niet omdat je jezelf beter leert kennen,
dat de valkuilen verdwijnen.
Wat liep er mis? Of in mijn hoofd alleszins, want het is maar hoe je naar de dingen kijkt.
Afgelopen jaar heb ik ontdekt dat ik iemand ben die beweegruimte in haar agenda nodig heeft. Dus niet meer volstampen met werk en sociale engagementen, maar ruimte aan mezelf geven om te doen waar ik op dat moment zin in heb. En dan begin ik in december vorig jaar voltijds te werken om mezelf wat meer financiële ademruimte te geven (want let’s be fair, Tamarin heeft tijd nodig en ik ben geen sales wonder. En dan is er ook nog Mike, de badass adventure van aka love of my life die ik nog moet afbetalen tot juni 2027). Enerzijds dus logisch om meer te gaan werken, anderzijds totaal tegen wie mijn natuur is, want ik heb bewegingsruimte en vrijheid nodig, die er naar mijn aanvoelen de laatste weken gewoon niet meer was.
Daarbovenop Ik zit met een innerlijke drang om impact te hebben op deze wereld. Om mensen te helpen in zichzelf te geloven, zichzelf te aanvaarden en te leven vanuit die kracht. But let me tell you…it adds a lot of pressure to my life. Want (en hier komen dan de beperkende overuigingen waar ik al 3 jaar met aan de slag aan het gaan ben), wie ben ik om daarover iets te zeggen? Gaan mensen wel willen wat ik te bieden heb? Wat als het hen niet helpt? Is het wel ok om daar geld met te verdienen en effectief het leven van mijn dromen te creëren?
Kortom, ik had het gevoel dat ik vast zat, heb mijn grenzen niet bewaakt en zag even geen uitkomst. Gek toch als je bedenkt dat ik het juist ben die zegt: ‘ga voor je dromen! You can do it!’
En dan de ommezwaai waar we allemaal op gewacht hebben
Het is, zoals ik in het begin zei, echt maar hoe je naar de dingen kijkt. Als er iets is dat me duidelijk geworden is de laatste jaren dan is het dat het belangrijk is om bewust om te gaan met je denkproces.
Ik neem je graag even mee in hoe ik dit dipje dan voor me omdenk:
Ik neem je graag even mee in hoe ik dit dipje dan voor me omdenk.
Caro, je bent wel de badass die effectief voor haar dromen gaat en blijft gaan.
En als je gaat voor de meest trouwe versie van jezelf, dan is het logisch dat je met beperkende overtuigingen te kampen hebt en er wat hurdles zijn om te overwinnen. #becomingafuckinghurdleathlete
Kijk eens terug van waar je komt.
Vier jaar terug vond ik het moeilijk om naar mezelf in de spiegel te kijken, ik durfde niet uiten naar mensen dat ik een missie in het leven had, ik hield me bewust klein.
Vandaag heb ik meer business inzichten gekregen en geleerd uit mijn lessen, zie ik mezelf in die mate graag dat ik er nu voor kies mild te zijn voor mezelf en heel goed voor mezelf te zorgen. Te aanvaarden dat ik valkuilen heb en de tijd neem om daarmee aan de slag te gaan. Tamarin verdubbelt elk jaar in omzet en met het afbetalen van Mike hebben we al 4 jaar achter de rug. Only one to go.
Je zit niet vast, je kiest voor je droom en het leerproces dat daar bij komt.
Ik heb zelf gekozen om even financiële ademruimte te hebben en kan dat ook terug omdraaien wanneer ik wil. Ik kies zelf om te blijven gaan voor Tamarin, maar wil dat nu wel op een ritme doen dat voor mij goed voelt. Ik kies er nu ook voor om wat meer offline te zijn, niet altijd beschikbaar te zijn en te zorgen dat ik mijn eigen ontlaad en oplaad momenten heb. Because I love a healthy and happy me.
Laat controle los
Omstandigheden en het leven heb ik niet in de hand. Ook niet of ik effectief Mike zal kunnen afbetalen. Als ik eerlijk ben, is dat mijn grootste zorg momenteel. Maar het is iets wat ik moet loslaten.
Ik hou van de trips die ik met hem kan doen, ik hou van het gevoel van vrijheid en zin voor avontuur dat hij me geeft. Eigenlijk staat hij voor alles wat ik wil in het leven. Maar ik heb niet in de hand wat er nog komt en het is ook mijn gezondheid niet waard.
Ik schrijf dit nu precies zo gemakkelijk op, maar geloof me, dit is voor mij de meest harde les en het moeilijkste dat ik in de laatste jaren heb gedaan. Loslaten wat staat voor alles wat je wil en niet weten of het in je leven zal blijven of zal verdwijnen. Maar ik kan niet meer doen dan mijn best en aanvaarden wat komt.
In alle eerlijkheid
Wat ik hier vertel is iets waar ik mijn leven lang al met struggle. Ik heb de burn-out gehad, oh ja, twee zelfs en al een paar keer op randje van eentje gestaan (wat zeggen ze van die ezel die zich geen twee keer stoot?). Het zijn voor mij signalen dat ik nog met aspecten in mijn leven zit die niet passen bij wie ik ben.
Het was een domper om nu terug op dat punt te komen omdat ik mezelf ondertussen best goed ken. Maar het is één ding om ondertussen te weten hoe je in elkaar zit, en een ander om dit allemaal in praktijk om te zetten. De afgelopen jaren gingen sommige veranderingen mentaal verrassend goed, zoals bijvoorbeeld mijn HR carrière opzeggen zonder concreet plan. Crazy, right…
Maar hoe dichter je bij je kern komt, hoe moeilijker het is die laatste wijzigingen nog toe te passen en te bewaken. Ze zitten al zo lang ingebakken. Dat verander je niet op één dag. Maar ik ben heel dankbaar dat ze me nu nog eens duidelijk gemaakt worden en ik een nieuwe kans krijg om het aan te pakken.
Kans is groot dat ik nog wel eens met mijn hoofd tegen de muur loop, maar ik vermoed dat de buil elke keer wat kleiner wordt tot die muur verdwenen is, en ook die valkuil slechts een plasje op mijn pad geworden is.
Herkenbaar?
Misschien lees je dit en denk je: dit weet ik eigenlijk al. Je ziet je patronen, je begrijpt waar het misloopt, en toch blijf je soms dezelfde beweging maken. Niet omdat je faalt, maar omdat weten iets anders is dan leven wat je weet. Bewustzijn zonder belichaming is gewoon een andere manier om jezelf voorbij te lopen. En precies daar, in het vertragen, voelen en opnieuw kiezen, begint echte verandering.