Achtentwintig dagen, vier weken, één pad omhoog. En op de top wacht iemand op je die je veel te lang uit het oog verloor: jij. Trek je (spreekwoordelijke) wandelschoenen aan, we vertrekken.
Elke ochtend landt er één etappe in je mailbox. Klein genoeg om te doen met je koffie erbij, groot genoeg om iets in beweging te zetten. Vier weken lang klim je stap voor stap hoger, en hoe verder je komt, hoe helderder het uitzicht op jezelf wordt. Geen huiswerk, geen moeten. Wel een echte tocht.
Vier weken klimmen, van basiskamp tot op de top. Elke week een nieuw stuk terrein, ik wijs je onderweg de weg.
Geen voorproefje, maar de volledige tocht. Vier weken de tijd om echt iets te laten verschuiven, laag per laag, als een ajuin die gepeld wordt, zonder te haasten.
Precies lang genoeg om nieuwe gewoontes te laten wortelen, en behapbaar genoeg om vol te houden. Elke ochtend een kleine stap, en voor je het weet sta je ergens waar je een maand geleden niet durfde te dromen.
Laat je naam en mailadres achter, en je eerste etappe is binnen enkele minuten onderweg naar je inbox.
Ik kijk er nu al naar uit om je te zien vertrekken. Tot op het pad.